Λέξεις

 

     Οι λέξεις με ακολουθούσαν πάντα. Σκάλωναν στο μυαλό μου τις ώρες της ησυχίας και δε με άφηναν να ησυχάσω. Περιστρέφονταν στη σκέψη μου και απαιτούσαν αυθάδικα να βρουν διέξοδο. Οι λέξεις με διαμόρφωναν πάντα.

    Θυμάμαι το μπλε τετράδιο που αγόρασα όταν έμαθα να γράφω και να διαβάζω. Θυμάμαι το πρώτο μου παραμύθι, γραμμένο με  εκείνα τα τεράστια ολοστρόγγυλα  γράμματα και με την πεποίθηση πως όταν μεγαλώσω θα γίνω συγγραφέας.

   Δεν ξέρω τι είναι αυτό που μπορεί να κατευθύνει ένα παιδί προς ένα ή άλλο δρόμο, ξέρω όμως πως τα όνειρα που κάνουμε με την αγνότητα της παιδικής  ψυχής μας έχουν τη δύναμη να κινητοποιήσουν κάθε κύτταρο του ενήλικου εαυτού μας προς την πραγματοποίησή τους. 

     Από τότε οι εικόνες, οι μυρωδιές, οι νότες έφερναν στο μυαλό μου λέξεις. Δεν μπορώ να ζήσω δίχως λέξεις. Μου ασκούν μια ακατανίκητη γοητεία, μου ξυπνούν μια ανυπέρβλητη έξαψη. Χάρτινοι ήρωες. Φαντασία.  Αράδες λέξεων ταιριασμένες σε περίπλοκες ιστορίες. Ιστορίες που θα μπορούσαν να είναι οι παράλληλες ζωές μας.

Τώρα που κρατάω στα χέρια μου το πρώτο μου βιβλίο, θυμάμαι με συγκίνηση εκείνο το εξάχρονο κοντοκουρεμένο κοριτσάκι. Θυμάμαι το όνειρο που δεν εγκατέλειψα ποτέ, το όνειρο που με συνόδευε πάντα. Και χαίρομαι που δεν επέτρεψα ποτέ σε κανένα να μου το θρυμματίσει.

Τα όνειρά μας. Οι μικρές πινελιές χρώματος στο ασπρόμαυρο φόντο της ζωής μας. Τα υπέροχα ταξίδια αναζήτησης της εσωτερικής  δύναμης και του ιδανικού εαυτού μας. Ακόμα και οι αμυχές που χαράζει το πάλεμά τους στο σώμα και την ψυχή μας αντισταθμίζονται από τη χρυσόσκονη που πασπαλίζει απλόχερα η πραγματοποίησή τους σε κάθε πτυχή της ύπαρξής μας. 

Ζωή δίχως όνειρα σημαίνει ανώφελο ξόδεμα και στεγνή επιβίωση. Ο ορίζοντας είναι απέναντι και οι φτερούγες στην πλάτη μας. Το μόνο που χρειάζεται είναι να δώσουμε ένα σάλτο και να αφεθούμε επιτέλους σ’ αυτό το μαγικό ταξίδι. Και ποιος ξέρει; Ίσως κάποτε εκείνα τα  αστέρια που θαυμάζαμε από μακριά να μη φαντάζουν πια και τόσο μακρινά... 

http://www.psichogios.gr/site/Books/show?cid=1001226

Χημικές ενώσεις

      

      Σκέφτομαι καμιά φορά τον τρόπο με τον οποίο σμίγουν οι διαδρομές των ανθρώπων, τον τρόπο με τον οποίο ενώνονται οι ψυχές τους.  Άγνωστες παράλληλες πορείες,  χαμένες σ΄ ένα απέραντο σύμπαν, σταυρώνουν ξαφνικά, λες και αυτή ήταν η πορεία που έπρεπε να ακολουθήσουν πάντα. Κι ας ήταν οι λακκούβες και οι κακοτοπιές πολλές κι ο δρόμος τους μακρύς και γκρίζος.

     Πόσο μεγάλο μυστήριο. Άτομα που δεν είχαμε δει ξανά ποτέ, υπάρξεις για χρόνια άγνωστές μας, γίνονται μέσα σε λίγο καιρό  οι άνθρωποί μας. Οι άνθρωποι που νοιαζόμαστε, που σκεφτόμαστε, που αγαπάμε. Ο Γιάννης  για τη Λίνα ο κολλητός της, η Ελένη για τη Δήμητρα η αδελφή ψυχή της κι ο Πάνος για την Αφροδίτη το απόλυτό της ταίρι.

     Είναι πράγματι αξιοθαύμαστο. Με κάποιους ανθρώπους μπορείς να κάθεσαι για ώρες και να κοιτάς τη θάλασσα. Μπορείς να συζητάς για τα πιο ασήμαντα σαν να είναι τα πιο σημαντικά.  Και να κλαις χωρίς να ντρέπεσαι για τα δάκρυά σου.

         Δεν ξέρω τι είναι αυτό που φέρνει κοντά τον ένα με τον άλλο. Ίσως τύχη.  Πεπρωμένο. Kάποιο χημικό ερέθισμα στις απολήξεις των νευρώνων μας. Ξέρω όμως πως όσοι  έχουν την ικανότητα να μας κάνουν να πετάμε τις μάσκες και  τα στολίδια από πάνω μας, αξίζουν να μείνουν στη ζωή μας για πάντα...

Και μαζί και μόνος

     Σκέφτομαι καμιά  φορά πόσο εύκολα βγάζουμε τα κοκάλινα μυωπικά  γυαλιά μας και τα πετάμε στο πάτωμα. Ή  ανοίγουμε το τελευταίο συρτάρι του γραφείου και τα κρύβουμε μέσα με γρήγορες νευρικές κινήσεις. Είναι που νιώθουμε συχνά την ανάγκη της καθησυχαστικής  θολούρας μιας αβέβαιης ματιάς  από την πικρή αλήθεια της ξεκάθαρης θωριάς μας.

   Άμα όμως εξακολουθούμε να σεβόμαστε αυτό που ήμασταν πάντα, κάποτε θα βρούμε το θάρρος  να τα ξαναφορέσουμε. Έστω και για μερικές στιγμές. Και  όταν δούμε την αλήθεια που ξέραμε, την αλήθεια που αποφεύγαμε, την αλήθεια που φοβόμασταν, τότε θα μπορέσουμε να σηκωθούμε και να προχωρήσουμε. Μακριά. Μακριά από ανθρώπους που μας πόνεσαν. Μακριά από ανθρώπους που διάλεξαν να  χρωματίζουν γκρίζο το κόκκινο της ζωής μας.

       Η αγάπη πρέπει να είναι ένα κυριακάτικο πικ-νικ σ΄ ένα ολάνθιστο πάρκο, μια ερωτική παρτιτούρα δίπλα στα πλήκτρα ενός πιάνου, ένα κατακόκκινο ηλιοβασίλεμα στο βάθος μιας ήρεμης θάλασσας. Η αγάπη, η αληθινή και απόλυτη αγάπη, δεν πονάει. Μην ξοδεύεις τα χρόνια σου στην εθιστική πλάνη μιας τέτοιας ψευδαίσθησης.

       Γιατί η συνήθεια μπορεί να γίνει η μεγαλύτερη παγίδα. Σου γίνεται πετσί στο σώμα. Σε κάνει να ξεχνάς πως από κάτω  κρύβεται και κάτι άλλο. Το δικό σου, ολόδικό σου δέρμα. Και πως δε χρειάζεσαι πάντα τεχνητά πετσιά για να επιζήσεις.  Δεν είναι εύκολο να πορεύεσαι μονάχος. Το ξέρω. Δεν είναι όμως πολύ δυσκολότερο να βαδίζεις στο πλάι κάποιου που σε κάνει να αισθάνεσαι πιο μόνος από ποτέ; 

 

Zήσε

 

          Σκέφτομαι καμιά φορά πόσα φοβερά βολεμένοι είμαστε όλοι. Ή τουλάχιστον οι περισσότεροι. Μέσα στα λίγα τετραγωνικά του εμβαδού της ζωής μας. Στη ζεστασιά των γνώριμων χνώτων που  περιβάλλουν την ύπαρξή μας και  κάνουν τον αέρα που φυσάει απέξω να μοιάζει παγωμένος. Τι αξία έχει όμως να  αφήνουμε τη φωλιά μας μόνο όταν έχει  στρώσει κάποιος από κάτω γερό δίχτυ ασφαλείας;

          Ναι, είναι ωραία να είσαι ασφαλής. Και σίγουρος. Αλλά  είναι αυτό το παν; Ή μάλλον αξίζει να πορευθείς στη ζωή σου με βάση μόνο αυτό; Δε διψάς να μάθεις τι υπάρχει εκεί έξω, πέρα από τα όρια της χιλιοβαδισμένης ζώνης ασφαλείας σου; Μπορεί κάτι ανέλπιστα ωραία, κάτι μοναδικά δυνατό, κάτι που πρέπει οπωσδήποτε να δεις και να γνωρίσεις.

      Ίσως καμιά φορά χρειάζεται  απλά να γεμίσεις τη μεγάλη κόκκινη βαλίτσα σου και να κάνεις μονάχος το γύρο του κόσμου. Έτσι. Για να δεις μέχρι που φτάνουν οι δυνάμεις σου και να αναμετρηθείς με την ψυχή σου. 

      Αυτή τη χρονιά θυμήσου να τολμήσεις. Αυτό που ήθελες αλλά φοβόσουν πάντα. Αυτό που σκεφτόσουν αλλά δεν έκανες ποτέ. Πάρε μια βαθιά ανάσα και κάντο. Και ίσως του χρόνου τέτοια εποχή να φυλάς στην καρδιά σου μια από τις  πιο  πολύτιμες, τις πιο δυνατές, τις πιο μαγικές εμπειρίες της ζωής σου...

Χρόνια πολλά σε όλους σας αγαπημένοι μου φίλοι. Λόγω έλλειψης χρόνου, δεν μπορώ να δίνω τακτικά το παρόν μου στην μπλογκόσφαιρα. Σας σκέφτομαι  συχνά και εύχομαι πάντα να είστε  καλά. Ας είναι το 2012 μια νέα αρχή για όλους μας!

 http://www.youtube.com/watch?v=ieXG8ZmK9EU

 

                          

Κύκλος

 

             Και μια μέρα ξυπνάς και ακούς παντού τη λέξη από "κ". Είναι η λέξη της εποχής. Όλοι σπεύδουν να σε ενημερώσουν. Η χώρα σου, τα οικονομικά σου, η ζωή σου περνάνε κρίση.

       Κι εσύ τι πρέπει να κάνεις τώρα; Πόσο πολύ πρέπει να πανικοβληθείς για να εναρμονιστείς με το πνεύμα των καιρών;

      Νιώθω τις πρώτες ψύχρες του φθινοπώρου στο κορμί μου τα βράδια. Κουκουλώνομαι κάτω από τα σκεπάσματα και αφήνω τον ήχο της βροχής να με νανουρίσει. Λίγο καιρό πριν έβαζα δυνατά το κλιματιστικό και καταριόμουνα τον καύσωνα.

   Τα τοπία εναλλάσονται. Οι συνήθειες και τα συναισθήματα αλλάζουν. Η μυρωδιά του αντηλιακού καρύδας αντικαθίσταται από την οσμή του βρεγμένου χώματος, ο καυτός ήλιος του μεσημεριού από την γκρίζα θολούρα του απογεύματος και τα ξεβρασμένα κοχύλια στην αμμουδιά από τα πεσμένα κίτρινα φύλλα στο πεζοδρόμιο.

         Οι εποχές. Ο αέναος κύκλος της αλλαγής. Δεν έχει σημασία αν είσαι καλοκαιρινός ή φθινοπωρινός τύπος, αν λατρεύεις τους χειμώνες ή ζεις για τα πρώτα ανοιξιάτικα σκιρτήματα. Σημασία έχει πως οι εποχές αλλάζουν και θα αλλάζουν πάντα. Ας μη βαλτώνουμε στον αρνητισμό καταστάσεων και συναισθημάτων. Η ζωή είναι κύκλος και γυρνά...

                           

Φως

 

       Τελικά μόνο ο έρωτας έχει τη δύναμη να σε βγάλει από το σκοτεινό τούνελ της ζωής σου... 

                         

Τείχη

 

Μικρές πετρούλες. Tόσες δα. Ούτε που τις παίρνεις χαμπάρι στην αρχή. Κι ύστερα όλο και πιο μεγάλες. Όλο και πιο πολλές. Μέχρι που μια μέρα ξυπνάς και συνειδητοποιείς πως έχεις κλειστεί μέσα σε ψηλά κι απρόσιτα τείχη.

Γνώρισα πολλούς ανθρώπους που έχτιζαν τείχη. 

Γνώρισα και τον εαυτό μου.