Αλφόνσο και Ιουλιέτα

        Το έχω στο repeat και το ακούω ξανά και ξανά. Το νέο τραγούδι του Ρέμου. Δεν ξέρω αν το έχετε ακούσει, αλλά το στόρι με δυο λόγια έχει ως εξής: Εκείνος συναντά  τυχαία ένα βράδυ την πρώην του, να κρατάει από το χέρι το νέο της αγαπημένο. Κι ενώ  ήταν με την ιδέα πως την είχε ξεπεράσει, το να τη δει με κάποιον άλλο, είναι κάτι που κάνει τους χτύπους της καρδιάς του να σταματήσουν. 
       Σας ακούγεται οικείο; Ίσως κάποτε να το ζήσατε κι εσείς.Ίσως κάπου, κάποτε να συναντήσατε ένα παλιό σας έρωτα που έληξε άδοξα και που νομίζατε πως τον είχατε επιτέλους αφήσει πίσω. Έτσι λέγατε  με το νου σας τουλάχιστον. Έτσι νιώθατε. Είναι αυτό το διάστημα μετά το πρώτο πένθος. Που δεν έχεις άλλα δάκρυα στα μάτια. Που ασυναίσθητα χαμογελάς και πάλι. Που θυμάσαι πως υπήρχες και πριν από εκείνον. Τότε που η ζωή συνεχίζεται από εκεί που την άφησες λίγους μήνες ή και χρόνια πριν. Μέχρι εκείνη τη στιγμή. Την καθοριστική. Όταν θα τον συναντήσεις τυχαία κάπου και θα καταλάβεις πως η πράξη έχει συνθλίψει θριαμβευτικά την καλά μελετημένη θεωρία σου.

       Άραγε να μην ξεχνιούνται ποτέ κάποιοι έρωτες; Τους κουβαλάς μαζί σου, μπαγκάζια της ψυχής σου,  καθ' όλη τη διάρκεια του βίου σου; Ειδικά εκείνοι οι έρωτες οι δυνατοί, οι παράφοροι, που ταρακούνησαν το είναι σου, που λιάνισαν το μυαλό σου, που αντάρεψαν την ψυχή σου. Μπορείς να ελπίζεις  πως  κάποτε θα τους αφήσεις πίσω; Ή θα ήταν ύβρη προς την ισορροπία του ερωτικού σύμπαντος, ακόμα και να σκεφτείς κάτι τέτοιο; Ίσως αν είχες την τύχη να στροβιλιστείς στη δίνη ενός πάθους και να νιώσεις το σ' αγαπώ να μετουσιώνεται από δειλές λέξεις σε  γενναίες πράξεις, να μην πρέπει καν να σκέφτεσαι πως θέλεις να ξεχάσεις. Όποια και να ήταν η κατάληξη,

     Ή μήπως πάλι ο χρόνος, αυτός ο καλός γιατρούλης, δεν καταλαβαίνει από απόλυτους έρωτες; Περνά κρατώντας ένα τεράστιο λευκό μαντήλι και σκουπίζει τα δάκρυα κάθε σπασμένης ψυχής. Μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο, μέχρι να στεγνώσουν εντελώς. Ίσως κάποια δάκρυα να πρέπει να σκουπιστούν πιο πολλές φορές, μα και πάλι κάποτε θα στεγνώσουν. Και τότε πεντακάθαρος από όλα τα άσχημα που είχαν κολλήσει σαν βδέλλα στην ψυχή  και σου ρουφούσαν το αίμα, να μπορείς να βγεις εκεί έξω. Καθαρός και δυνατός, έτοιμος για μια νέα δυνατή αγάπη,  έναν άλλο απόλυτο έρωτα,  Άραγε αν η Ιουλιέτα δεν προλάβαινε να πιει το δηλητήριο, θα ξεχνούσε με τον καιρό το Ρωμαίο και θα μπορούσε κάποτε να πορευτεί στα σοκάκια της Βερόνας αγκαλιά με έναν ψηλό μελαχρινό Αλφόνσο; Υποθέτω δε θα το μάθουμε ποτέ...